یکی از زیباترین دریاچه های آب شیرین کشور دریاچه پریشان است که به دلیل قرار گرفتن در کنار کوه های جنگلی و همچنین پوشش گیاهی وسیعی که در حاشیه آن روییده زیبای شگفت انگیزی دارد. وجود هزاران پرنده از انواع گوناگون زیبایی آن را دو چندان می کند. دریاچه پریشان در 12 کیلومتری جنوب شرقی شهر کازرون در حاشیه جنوبی ارتفاعات زاگرس و با وسعت 43 کیلومتر مربع با دارا بودن آب شیرین همچون نگین انگشتری در طبیعت زیبای منطقه می درخشد. این دریاچه دارای نام های متفاوتی در طول پیدایش بوده است. از آن جمله مور، پریشان، شور، کازرون ، یون ، موز ، توز ، پریشم ، فزشویه ، و فامور .

 

http://zavali.blogfa.com/

نا رفیق ستار

موزیک

سیاوش شمس

سفر عشق مهرداد 

دلتنگی ستار

هوای عشق ستار

یا مولا ستار

پرنده ای شاد

پرنده ای غمگین 

نفس بریده پرنده ای و

دیگری ماه نشین

پرواز تو به اوج و

پرواز من به زمین

 

طرح از : http://orod.ir

تصویر چشم تو

در قطره های اشک

تجسم دوباره ابریست

 در نگاه کویر

تنهای نا امید

بر من ببار

با من بمیر

تب کرده ماه هم    

  در امتداد شب

  چنگی به آسمان  

دستی میان غم

 آمد صدای نعره ای

 و فرو ریخت آن پلنگ

در هم نشسته بیشه و

 دیوانه   آه    هم

تب کرده ماه هم           تب کرده ماهم  

 

 مولوي

 

اي باد بي‌آرام ما با گل بگو پيغام ما    کاي گل گريز اندر شکر چون گشتي از گلشن جدا 
اي گل ز اصل شکري تو با شکر لايقتري    شکر خوش و گل هم خوش و از هر دو شيرينتر وفا 
رخ بر رخ شکر بنه لذت بگير و بو بده    در دولت شکر بجه از تلخي جور فنا 
اکنون که گشتي گلشکر قوت دلي نور نظر    از گل برآ بر دل گذر آن از کجا اين از کجا 
با خار بودي همنشين چون عقل با جاني قرين    بر آسمان رو از زمين منزل به منزل تا لقا 
در سر خلقان مي‌روي در راه پنهان مي‌روي    بستان به بستان مي‌روي آن جا که خيزد نقش‌ها 
اي گل تو مرغ نادري برعکس مرغان مي‌پري     کامد پيامت زان سري پرها بنه بي‌پر بيا 
اي گل تو اين‌ها ديده‌اي زان بر جهان خنديده‌اي     زان جامه‌ها بدريده‌اي اي کربز لعلين قبا 
گل‌هاي پار از آسمان نعره زنان در گلستان      کاي هر که خواهد نردبان تا جان سپارد در بلا 
هين از ترشح زين طبق بگذر تو بي‌ره چون عرق      از شيشه گلابگر چون روح از آن جام سما 
اي مقبل و ميمون شما با چهره گلگون شما     بوديم ما همچون شما ما روح گشتيم الصلا 
از گلشکر مقصود ما لطف حقست و بود ما     اي بود ما آهن صفت وي لطف حق آهن ربا 
آهن خرد آيينه گر بر وي نهد زخم شرر     ما را نمي‌خواهد مگر خواهم شما را بي‌شما 
هان اي دل مشکين سخن پايان ندارد اين سخن    با کس نيارم گفت من آن‌ها که مي‌گويي مرا 
اي شمس تبريزي بگو سر شهان شاه خو    بي حرف و صوت و رنگ و بو بي‌شمس کي تابد ضيا 

 

 

اي عاشقان اي عاشقان امروز ماييم و شما

   افتاده در غرقابه‌اي تا خود که داند آشنا 

گر سيل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود 

  مرغان آبي را چه غم تا غم خورد مرغ هوا 

ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته  

 زان سان که ماهي را بود دريا و طوفان جان فزا
 
اي شيخ ما را فوطه ده وي آب ما را غوطه ده 

  اي موسي عمران بيا بر آب دريا زن عصا 

اين باد اندر هر سري سوداي ديگر مي‌پزد 

  سوداي آن ساقي مرا باقي همه آن شما
 
ديروز مستان را به ره بربود آن ساقي کله 

  امروز مي در مي‌دهد تا برکند از ما قبا 

اي رشک ماه و مشتري با ما و پنهان چون پري 

  خوش خوش کشانم مي‌بري آخر نگويي تا کجا 

هر جا روي تو با مني اي هر دو چشم و روشني

  خواهي سوي مستيم کش خواهي ببر سوي فنا 

 
عالم چو کوه طور دان ما همچو موسي طالبان 

  هر دم تجلي مي‌رسد برمي‌شکافد کوه را 

يک پاره اخضر مي‌شود يک پاره عبهر مي‌شود 

  يک پاره گوهر مي‌شود يک پاره لعل و کهربا 

اي طالب ديدار او بنگر در اين کهسار او  

 اي که چه باد خورده‌اي ما مست گشتيم از صدا 

اي باغبان اي باغبان در ما چه درپيچيده‌اي

   گر برده‌ايم انگور تو تو برده‌اي انبان ما 

 

 

چو صبح از پرده راه عاشقان کرد   برو نزد شعله‌ي گرم و دم سرد 
دگر ره باز شيرين مجلس آراست   حريفان راست گشتند از چپ و راست 
دو بي دل باز در زاري درامد   جگرها در جگر خواري درامد 
ز نوش ساقيان و نغمه‌ي ساز   مي از دلهاي صافي گشته غماز 
ز آهي کز دو غم پرورده مي‌خاست   حيا را اندک اندک پرده مي‌خاست 
نخست از ديده خسرو خون تراويد   بس آزار جگر بيرون تراويد 
به شيرين گفت کاي چشم مرا نور   مشو زينگونه نيز از مردمي دور 
نه مهمان شکم گشتم به کويت   که جان از ديده شد مهمان رويت 
چو خواندي تشنه‌ي را بر چشمه‌ساري   به تر کردن لبي بگذار باري 
شکر پاسخ شد از پاسخ شکر ريز   که شيرين باد از من عيش پرويز 
همه آتش بسوي خود مکن ساز   که داري در يکي سودا دو انباز 
وگر تو ناصبوري کز تو دورم   چه پنداري که بيني من صبورم 
چرا خوش نايدم با چون تو ياري   گرفتن کامي از بوس و کناري 
ولي ناموس و ننگ پادشاهي   فتد ز آسيب فسق اندر تباهي 
بياميزد ميان خاصه و عام   به هم نام حرام و حرمت نام 
اگر بر تو کسي ديگر گزينم   به از تو کيست گو را برگزينم 
مه نو گرد گر جا ديدي اميد   نگشتي کفچه دستش پيش خورشيد 
کنون سوگند فردي مي‌کنم ياد   که گيتي جفت جفت افگند بنياد 
که تار روزيکه خواهم در زمين جفت   به جز خسرو نخواهم در جهان خفت 
وگر جان مرا غارت کند نقد   ز من نگشايدش يک عقده بي عقد 

 

 

دلم در عاشقي آواره شد آواره تر بادا      تنم از بي‌دلي بيچاره شد بيچاره تر بادا 
به تاراج عزيزان زلف تو عياريي دارد      به خونريز غريبان چشم تو عياره تر بادا 
رخت تازه است و بهر مردن خود تازه تر خواهم       دلت خاره‌ست و بهر کشتن من خاره تر بادا 
گراي زاهد دعاي خير ميگويي مرا اين گو      که آن آواره‌ي از کوي بتان آواره تر بادا 
همه گويند کز خون‌خواريش خلقي بجان آمد       من اين گويم که بهرجان من خون خواره تر بادا 
دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد       و گر جانان بدين شادست يا رب پاره تر بادا 
چو با تردامني خو کرد خسرو با دو چشم تر       به آب چشم پاکان دامنش همواره تر بادا