چو با همراز خود همداستان شد   زبان بگشاد و با او همزبان شد 
به صد آزرم گفت اي مهربان يار   برو آن خسته دلرا دل بدست آر 
که عشقي تازه مي‌افروزدم دل   بر آن بيچارگي ميسوزدم دل 
از آن آتش که او را در چراغ است   مرا هم بيشتر ز آن در دماغ است 
گر او را در ربود از عشق سيلي   مرا هم سوي آن سيل است ميلي 
ور او را از غم ما خستگي‌هاست   مرا هم سوي او دلبستگي‌هاست 
دلم گر راست ميخواهي بر اوست   که باشد کو نخواهد دوست را دوست 
اگر گه گاه نازي مي‌نمودم   عيارش در وفا مي‌آزمودم 
کنون باز آمدم زان سرکشيدن   بروي دوستان خنجر کشيدن 
ز جور و بيوفائي سير گشتم   گذشت آن وز سر آن درگذشتم 
اگر در راه ما خاري رسيدش   ز ما بر خاطر آزاري رسيدش 
به هر آزردني جاني بيابد   به هر خاري گلستاني بيابد 
ز لطف من بخواهش عذر بسيار   بزرمش بگو کاي مهربان يار 
ترا گر دل به مهرم درناکست   مرا نيز از غمت بيم هلاکست 
نميپردازم از شوقت به کاري   ندارم در جهان غير از تو ياري 
به پايان آمد آن غمها که ديدي   به گنجي کان طلب کردي رسيدي 
حديث وصل ما فردا مينداز   شبستان را ز نامحرم بپرداز 
همي بنشين و ما را منتظر باش   مهل کان راز گردد پيش کس فاش 
ز بهر نام خود کوشيده بهتر   ز هرکس راز خود پوشيده بهتر 
نخفت آن شب ز بس تدبير کردن   بر او از هر دري تقرير کردن